"เราได้ผู้ชนะแล้วครับท่านผู้ชม---ปีนี้ เป็นเด็กผู้หญิงครับ ผมลุ้นแทบแย่ ไม่คิดเลยว่า เด็กหญิงตัวเล็กคนนี้จะเป็นผู้เอาชนะผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ที่ตัวใหญ่กว่าเธอเป็นสามเท่า! ดูเธอสิครับ ดูหน้าที่เปื้อนเลือด และรอยยิ้มแห่งชัยชนะของเธอ 'มันช่างงดงามจริงๆเลยครับ' "
ฉันฝันร้าย ฝันร้ายอีกแล้ว ฉันตื่นขึ้นมาบนผ้าห่มผืนสีเทาขุ่น ที่บางจนไม่สามารถจะป้องกันฉันจากลมหนาวได้ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมากระทบร่างของฉันที่ไม่ต่างอะไรกับศพเดินได้ ด้วยความกลหลของข่าวลือร้ายๆเกี่ยวกับการก่อการร้ายภายในพื้นที่ ทำให้ฉันไม่สามารถไปทำงานได้ มาสี่วันแล้ว
ฉันเปิดผ้าม่านที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นสีชมพู แต่ด้วยความที่ฉันไม่มีเวลาในการทำความสะอาด มันจึงกลายเป็นสีขุ่น รวมถึงสภาพห้องของฉันด้วยที่มันรกรุงรัง เสื้อผ้ากระจัดกระจาย
กองขยะ กองขยะ!
ใช่แล้ว มันไม่ต่องอะไรกับกองขยะเลย ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อยขยับร่างตัวเองลงมาจากเตียง ค่อยเดิน ไม่สิ ค่อยๆย่อง ผ่าน ขยะเหล่านี้ ไปในห้องน้ำ เพื่อ ทำกิจวัตรประจำวัน --- นี่เป็นอีกวันแล้วที่ความฝันอันโหดร้ายนั้น กลับมาหลอกหลอนชั้นอีก "หนึ่งในผู้เข้าแข่งขัน เกมส์มรณะ"
หลายปีมาแล้วที่ ผู้คนหวาดกลัว หลายปีมาแล้ว ที่ผู้คนประนามการทำงานของตำรวจที่ล่าช้า และหลายปีแล้วที่ฉันเฝ้าภาวนา อย่าให้ฉันและน้องสาวได้เป็นผู้เข้าแข่งขันในเกมส์นรกนี้เลย
"พี่ต้น พี่ต้น! " นั้นเสียงน้องสาวฉันนี่นา
"มีอะไร เจน" ฉันตะโกนตอบกลับน้องสาวในทันที
"เร็วเข้า เจนจะไปเรียนวันแรกสายนะ"
นี่ฉันลืมไปเสียสนิท วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกของเจน นี่นา ม.1 แล้ว ปีนี้เธอ โตเป็นผู้ใหญ่อีกปีแล้วนะ ภาพสาวน้อยผิวสีน้ำผึ้ง ดวงตากลมโต ยังคงติดตาฉันอยู่เลย ตอนนี้เจนโตเปนสาวแล้ว ดวงตากลมโตของเธอกลายเป็นสายตาที่เย็นชา แล้วไร้ซึ่งความรู้สึก ผิวสีน้ำผึ้งของเธอกลายเป็นสีแทน เนื่องจากการไปรับจากทำงานกลางแดด ไม่ต่างอะไรกับฉันที่ ร่างกายมีแต่บาดแผลเต็มไปหมด ผิวหยาบกร้าน ไปหน้าที่สูบผอมเพราะการอดอาหาร ฉันจ้องมองตัวเองในกระจกที่สะท้อมภาพแห่งความเป็นจริง ความเป็นที่ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ----- เราไม่มีเงิน ไม่มีพ่อแม่ เราไม่มีอะไรเลย ----- คำพูดที่ เจนคอยตอกย้ำให้ฉันรู้เสมอ เมื่อกลับมาบ้านมา น้ำตาและรอยฟกช้ำ ทำให้ฉันรู้ว่า เธอโดนเพื่อนที่โรงเรียนแกล้งมา ........
แม่ของเราทั้งสอง ตายเมื่่อ สี่ปีก่อน ---- แม่ฆ่าตัวตายโดยการแขวนคอ และตายต่อหน้าต่อตาฉัน ฉันช่วยแม่ไม่ทัน มันเป็นความผิดของฉัน ถึงแม้ว่าในจดหมายลาตายของแม่จะไม่ได้โทษฉันก็ตาม แต่ฉันก็โกรธตัวเองทุกครั้งที่คิดึงเรื่องนี้ แม่จากไปหลังจากที่พ่อตายได้สองปี เมื่อพ่อตาย สิ่งเดียวที่แม่ทำคือ ---นอนอยู่บนเตียงสีขาวนุ่ม---- แม่ไม่ทำอะไรเลย ไม่พูด ไม่กิน แม่ไม่ยิ้ม แม่ไม่แจ่มใสเหมือนอย่างที่แม่เป็น แม่เคยเป็นแบบอย่างที่ดีของเจน เธอมันจะช่วยแม่ทำกับข้าวรอฉันกับพ่อหลังจากที่เธอเลิกเรียนเสร็จแล้ว ฉันเสียพ่อไป ฉันเสียแม่ ----- และตอนนี้ ฉันเสียเจน ไปอีกคน
เจน กลายเป็นเหมือนศพเดินได้ เธอไม่ค่อยจะพูดอะไรกับฉันมากมาย เราต่างคนต่างอยู่ ฉันเองก็ไม่ค่อยมีเวลาได้ดูแลเธอ เพราะต้องทำงาน ถึงขนาดที่ฉันต้องลาออกจากโรงเรียน เพื่อหาเลี้ยงเราสองคน เจนมันจะถามฉันเสมอว่า "พ่อตายยังไง" ใช่แล้ว เจนไม่รู้เรื่องนี้ ไม่มีใครบอกเธอ ดีแล้วที่เป็นแบบนั้นเพราะฉันไม่อยากให้เจนต้องรับฟังสิ่งที่มันโหดร้าย----ใช่แล้ว พ่อตาย พ่อไม่สมควรตาย
สาเหตุที่พ่อตายคือ
พ่อเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันใน The deadline เมื่อหลายปีก่อน! !!!!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น